Το Μανιφέστο Ενός Αισυμνήτη Χωρίς Όνομα

Eάν ήμουν αισυμνήτης και επειδή διακατέχομαι από γόνιμη ανησυχία, με έμπνευση, φαντασία, διορατικότητα, ασάλευτη ακεραιότητα και εντιμότητα, με κοινωνική συναίνεση και έγκριση, θάρρος και αποφασιστικότητα, με στιβαρή διακυβέρνηση και εκσυγχρονιστικές προτεραιότητες, με τις παρακάτω 243 ρηξικέλευθες και καινοτόμους ρυθμίσεις, παρεμβάσεις και αποφάσεις μου, θα οδηγούσα την πατρίδα μου στην πρόοδο, στην ευημερία και στην ανάπτυξη. Μέσα σε ένα κλίμα εθνικής αυτοπεποίθησης, θα της παρείχα συνθήκες κοινωνικής γαλήνης και νηνεμίας, εθνικής ασφάλειας και πολιτικής σταθερότητας. Σύμφωνα με τον Κώστα Βάρναλη «τη λευτεριά δεν τη ζητούν με παρακάλια την παίρνουν με τα δικά τους χέρια μοναχοί ». Mutatis Mutandis[= Τηρουμένων των αναλογιών] και προσαρμοσμένων των πραγμάτων, με στεντόρεια φωνή θα βροντοφωνούσα. « Εμπρός γενναίοι άνδρες πολιτικοί στυλωθείτε. Κρατείστε γερά στα χέρια σας την ευημερία της πατρίδος. Υπέρτατος νόμος η ευημερία της πατρίδος[Salus patria suprema lex]. Πάρτε γερά στα χέρια σας τις γενναίες και απαραίτητες αποφάσεις. Σας αναμένουν, τα χειροκροτήματα, οι ευχαριστίες, και οι ευλογίες των επερχομένων γενεών».
Αισυμνήτης ήταν στην αρχαιότητα ο αιρετός μονάρχης, ο απόλυτος άρχοντας που εκλέγονταν από το λαό για ορισμένο χρονικό διάστημα. Ο Αριστοτέλης διευκρινίζει ότι οι αισυμνήτες «ήρχον οι μεν δια βίου την αρχήν ταύτην, οι δε μέχρι τινών ωρισμένων χρόνων ή πράξεων».
Η αισυμνητεία περιβαλλόταν με σημαντικές πολιτικές εξουσίες, καθοριστικές για την διαμόρφωση της φυσιογνωμίας του κοινωνικού και πολιτικού συστήματος.
Βασιζόταν στην αρχή της αυτονομίας από τον κοινωνικό σχηματισμό. Δεν ήταν αυθαίρετη αλλά διέθετε την συγκατάθεση των μελών του κοινωνικού συνόλου. Ήταν ένας κοινωνικοπολιτικός συμβιβασμός.
Ο διασημότερος αισυμνήτης, ήταν ένας από τους επτά σοφούς της Αρχαίας Ελλάδος, Ο Πιττακός ο Μυτιληναίος 640 π.χ. Οι Μυτιληναίοι του ανέθεσαν εν λευκώ με απεριόριστη εξουσία την εντολή να επιβάλλει την τάξη και την ευνομία ,την οποίαν θεμελίωσε με σειρά ολόκληρη από σοφότατους γραπτούς και αυστηρούς Νόμους.
Αφού κυβέρνησε με απόλυτη χρηστοήθεια επί 12 χρόνια, κατέθεσε εκουσίως και εντελώς αυτοπροαίρετα, την εξουσία.
Άξιο μνείας και προσοχής τυγχάνει και το εξής περιστατικό. Όταν ο Πιττακός επέστρεψε νικητής και τροπαιούχος από μία εκστρατεία, οι Μυτιληναίοι του δώρισαν μέσα στα άλλα και τεράστια έκταση καρποφόρου γης. Αυτός όμως την παραχωρηθείσα αυτήν έκταση την δώρισε στους θεούς « προς ιερά χρήση», για τον εαυτό του δε αρκέστηκε να κρατήσει τόσο μόνον τμήμα από αυτήν, όση η διαδρομή που έκανε ένα βέλος που έριξε με το τόξο του, διδάσκοντας με τον τρόπο αυτόν την ολιγάρκεια και την αφιλοκέρδεια « επί έργοις και όχι επί λόγοις». Από τότε η παραχωρηθείσα αυτή έκταση εκκαλείτο « Πιττακού Γη».
Στο βασίλειο της ευτυχίας την πρώτη θέση κατέχει η
Υγεία και τη δεύτερη η ηρεμία της καρδιάς. «Ευδαίμων ο το σώμα υγιής, την δε ψυχήν ευπαίδευτος [Ευτυχής είναι εκείνος που έχει υγεία και καλλιεργημένη ψυχή] έλεγε ο Θαλής ο Μιλήσιος. Και από αυτήν οφείλουμε να ξεκινήσουμε.